Anxiño

as miñas ás perden plumas.
noto como, pouquiño a pouco,
descendo do ceo q tanto amaba
e dígolle adeus ao meu rei.
ai, diosito queridiño,
ti q tanto m coidaras,
por q permites q m arranquen a liberdade,
cómo m deixas caer ao inferno.
non vos creades as lendas,
o averno é frío

cheo dunha nova dor,
pintado doutras cores
q profundizan ate os teus ósos.
estou soa, o halo é o único q m cubre a pel
e as bágoas tentan vestirme cada día,
a miña alma apágase de cando en vez
pero desperto no meu ser
ao pensar en volver.
a esperanza manténme viva
pero non desperta.
estou agardando algún heróe
q m diga o bonita q son
e q m leve d volta aos ceos
para asi poder vestir d novo o branco
e sanar un pouquiño a miña ánima.